تو رفتی...ولی حضورت توی شبای دلتنگیم حس می شه...

تو نیستی...ولی حرفات توی دریای ذهنم موج می زنه و گل ولای احساسمو جابه جا می کنه...

تو نمیای...ولی حال وهوای اومدنت توی کوچه پس کوچه ی دلم جریان داره...

کاش بودی تا لحظه های دلتنگیمو پراز صدات کنی...ولی نیستی..می تونستی جای ستاره ها رو تو

شبام پر کنی می تونستی ماه شبای تنهاییم باشی می تونستی خورشید روزای تارم باشی ولی

تخواستی...اره نخواستی.

ولی خواستی که من دلتنگ باشم خواستی که بعد از تو ازتو بگم...خواستی عکس نداشتتو قاب کنم و

روی دیوار دلم نصب کنم و هر روز نگاهش کنمویاد خاطره هامون بیفتم با این که خاطره هامون این قدر

کم و کوتاهند که هر چقدر هم ازشون حرف بزنم دفتر خاطراتم تموم نمی شه...

خاطراتی که یه زمانی خیلی قشنگ بودن و روحمو نوازش می دادن ولی حالا فقط شدن دلتنگی روزام و

کابوس شبام...

راستش تو هم مثل خاطراتت برام شدی یه خاطره...یه خاطره تلخ ولی پند اموز...ولی من حتی پند

حاصل از این خاطره های تلخو نمی خوام پندشم برام عذابه...اره عذابه...اخه پندی که از قصه ی تو گرفتم

منو از تموم دنیام جدا می کنه و میشم یه فصل زرد تو سالای پر هیاهوی زندگی...

عیبی نداره به قول خودت نبودن تو رو می زاریم به پای قسمت...اره...قسمتی که همیشه بهونه ای برای

عشقای دورغین بوده و هست.عشقایی که پر از خالین و فقط ظاهر فریبنده ای دارن و فقط فریبن نه

عشق...ووقتی به قول خودشون به اخر خط می رسن به قسمت متوسل می شن درست مثل عشق

تو...عشقی که این قدر بی محتوا و خالی بود که تنها بهونش قسمت بود...

نه ...اشتباه نکن ازت گلایه نمی کنم...حتی عشقتو با عشق دیگران مقایسه نمی کنم ولی چه کنم که

زخمی که روی دلم گذاشتی هنوز تازست.

دوست دارم ولی برنگرد...چون اگه برگردی خرد میشی نمی خوام خرد شدنتو ببینم...چون دیگه نمی

تونی ماه شبای تنهاییم باشی...

همون جا که هستی باش و فقط به ارزوهات فکرکن...

صدایی می شنوم به عمق تاریکی یک شهر یا به اندازه ی ژرفای یک دریا که قایقی سرگردان را هدایت می کند.

صدایت می کنم اما صدایم را نمی شنوی.

گر چه اینجا نیستی اما مهربانیت را حس می کنم. من گمشده نیستم زیرا صدای تورا به همراه دارم...صدایی که پر از شهامت است...

می خواهم همیشه صدای تو را بشنوم زیرا تا ان زمان که صدای تو را می شنوم قدرت زیستن دارم...

به بهار هدیه کردم...ولی تو نه سردی بی تفاوتی هایم را چشیدی و نه در اتش و گرمای نگاهم سوختی

و ساده از کنار من و بی تفاوتی هایم گذشتی... 

من غم زده این نسیمو با تمام وجود روی نبض فکرم احساس می کنم...اره...دوباره توی لحظه ای هستم

که به تو فکر میکنم.اصلا چرا باید به توفکر کنم؟؟؟ چرا باید این همه زجر بکشم به خاطر تو که حتی

لحظه ای به من فکر نمیکنی..... نمی دونم این چه حسیه که منو به طرف می کشونه ...نمی دونم...

فقط می دونم این قدرت قدرت داره که تمام وجودمو تسخیر می کنه....

تازگیا شدم مثل یه برگ زرد که گوشه ی کوچه بن بستی افتاده و فقط نسیم فکر توئه که منو جا به جا

میکنه تو این قدر منو جا به جا می کنی و به دیوارای سد این کوچه ی بن بست می کوبی که خورد

می شم و فقط تکه هی کوچیکی ازم باقی می مونه و مطمئنا اگه بازم نسیم یادت از اون کوچه ی

بن بست عبور کنه و منو دلمو فکرمو جا به جا کنه دیگه چیزی ازم باقی نمی مونه و نابود می شم...

با این که یادت منو این قدر جا به جا وتخریب می کنه ولی در نهایت بازم گوشه نشین همون کوچه ی

بن بستم....

می دونم فقط یادته که توی کوچه ی بن بست دلم پرسه می زنه و تو هیچ وقت برنمی گردی...

حتی اگه برگردی هم فایده نداره چون تا اون موقع دیگه چیزی ازم باقی نمی مونه که بخوام به پات بریزم

و نگهت دارم...

پس بهتره که سرنوشت تو رفتن باشه و سر نوشت من انتظار برای کسی که هرگز برنمی گرده...

با يك خودنويس كه ديگه نميشه با پاكن پاكش كني و اگه بخواي ديگه اون اسم روي كاغذت نباشه بايد اونو با

همون خودنويس خطش بزني ولي چه فايده چون با خط زدن رنگ عشق پر رنگتر ميشه و خودشو بيشتر

روي كاغذ نشون مي ده . نوشتن اسم اسونه شايد با يك نگاه يا حتي يك صدا ..

كسي كه تو راهه عشق خودنويس دستش ميگيره بايد به اينده هم فكر كنه و بدونه كه شايد روزي مجبور بشه

اون اسمو خط بزنه و بدونه خط زدن كار اسوني نيست... پس اگه عاشق شدي قبل از اينكه اسمي رو روي

كاغذ قلبت بنويسي هشدار خط زدنو بالاي كاغذت بنويس ببين اگه تونستي اون اسمو بدون اينكه دستت بلرزه

و بدنت سرد بشه روي كاغذ بنويسي به نوشتن ادامه بده و تو اين راه از هيچي نترس ولي اگه دستت لرزيد و

بدنت سرد شد بدون كه بهتره نوشتنو فراموش كني و تا ابد نوشتن با خودنويسو كنار بذاري و بدن اين اتفاق

براي تو به مراتب بهتره تا اينه مجبور بشي بعدها اون اسمو خط بزني در حالي كه خط زدن اون اسم جز خط

خطي كردن قلبت چيزي رو عوض نمي كنه و فقط از اين به بعد حس مي كني يك درد بزرگ روي قلبت

سنگيني مي كنه...

۱.دوستت دارم نه به خاطر شخصیت تو‘بلکه به خاطر شخصیتی که من در هنگام با تو بودن پیدا می کنم

 ۲.هیچکس لیاقت اشکای تو را ندارد و کسی که چنین ارزشی دارد باعث اشک ریختن تو نمی شود.

۳.اگر کسی تو را ان طور که می خواهی دوست ندارد به این معنا نیست که تو را با تمام وجودش دوست ندارد.

۴.دوست واقعی کسی است که دستهای تو را بگیرد ولی قلب تو را لمس کند.

۵.بدترین شکل دلتنگی برای کسی ان است که رد کنار او باشی و بدانی هرگز به او نخواهی رسید.

۶.هرگز لبخند را ترک نکن حتی وقتی ناراحتی چون هر کس امکان دارد عاشق لبخند تو شود.

۷.ممکن است تو در تمام دنیا فقط یک نفر باشی‘ولی برای بعضی افراد تمام دنیا هستی.

۸.هرگز وقتت را با کسی که حاضر نیست وقتش را با تو بگذراند‘نگذران.

۹.شاید خدا خواسته که ابتدا بسیاری افراد نامناسب را بشناسی و سپس شخص مناسب را ‘به این ترتیب وقتی او را یافتی بهتر می توانی شکر گذار باشی

۱۰.به چیزی که گذشت غم مخور‘به ان چه سپس از ان امد لبخند بزن.

۱۱.همیشه افرادی هستند که تو را می ازارند‘با این حال همواره به دیگران اعتماد کن و فقط مواظب باش که به کسی که تو را ازرده دوباره اعتماد نکنی.

۱۲.خودت را به فرد بهتری تبدیل کن و مطمئن باش که خود را می شناسی قبل از ان که شخص دیگری را بشناسی و انتظار داشته باشی او تو را بشناسد.

۱۳.زیاد از حد خود را تحت فشار قرار نده بهترین چیزها زمانی اتفاق می افتند که انتظارش را نداری.

 

 

1.                                                                                                                                                                                                                                               

ما به دنیا می اییم تا درغربت هایمتن بمیریم‘ولی عشق می تواند ما را در زیباترین مرگ رهایی ببخشد.زیرا عاشق مردن در عشق مردن است و عشق همه ی هستی است.

***

چقدر سخته توی چشمای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و به جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت هدیه کرد‘ زل بزنی و به جای اینکه لبریز از کینه و نفرت بشی حس کنی که هنوزم دوستش داری…..

***

 ادما مثل یه کتاب می مونند تا وقتی تموم نشن برای دیگران جالبن پیس سعی کن خودتو جلوی دیگران ورق نزنی چون مطمئن باش اگه تموم بشی می رن سراغ یه کتاب دیگه.

***

 معنای سکوت حرف نزدن نیست . سکوت درست پشت هر وازه به خواب رفته است‘درست پشت نگاه کردن

دو عاشق به یکدیگر.

اگر قادر بودیم در این لحظه ها جهان را از دوز تماشا کنیم‘قسم می خورم که با درخشان ترین گوهر عالم

روبرو می شدیم. زیرا درست در این لحظات است که سکوت بیدار می شود و کودکانه ترین حس و دریافت

ادمی‘در جان ما شعله می کشد و خداوند به شوق در می اید.

عزیز!هر بار برای کسی حرف می زنم که از کسان من نیست‘می اندیشم در جایی از راه اشتباه امدم.زیرا

حرف های ما فقط زمانی شنیده می شود که گوش ها ان را دوستانه و مهربانانه بشنوند.مثل شعر خواندن و

شعر شنیدن است.

هیچ شعری به راستی شنیده نخواهد شد‘مگر اینکه گوش ها رام شوند و صادقانه راه ورود کلمات را به درون

خویش باز کنند. انگاه کلمات به راه می افتند و از روی لب های گاه خیس و از روی موج صدا به چهره های

روبرو پرتاب می شوند‘تا در پهنه ی صورت ها نقش حیاتی دوباره را رقم بزنند.

ولی این بار‘در برابرم کسی استکه مرا صادقانه به پای کاغذ کشانده است تا سرریز شوم ‘دوباره در خود فرو

روم‘بیرون بیایم و شفاف در برابرش به تمامی افشا شوم. حتی تنهایی ام را به بادها بسپارم تا به هر کجا که

یادی از اوست‘ببرند. اما باور کن از اینکه وقت دیدار تو فرا می رسد‘ناگهان چون"پریا" دود می شوم‘ جیغ می

شوم‘ پود شده تار می شوم و چون تنگ شرابی شکسته در گوشه ی رف‘ لق لق می زنم‘ تا بمانم و به صدای

تو گوش دهم و تو به صدای من . اگر از این لحظه ها توانستیم صدای خلوص را بشنویم‘ سکوت را بیدار کرده

ایم و اینجاست که ایمان ما به یکدیگر اغاز می شود.

ما ادما برای شناخت خود‘ چیزی بیشتر از نام و شناسنامه می خواهیم. من هرگز کسی را شبیه نامش ندیده ام

‘هرگز. ولی بسیاری از انسان ها تلاش می کنند تا شبیه نامهایشان یا نامهای مردمان دیگر شوند. اما نمی دانند

در این بیهودگی همه ان چیزهایی را که می تواند‘ادمی را به خویشتن بشناساند‘همه ان لحظه های ناب و شفاف

را از دست می دهند. می دانی چرا؟؟؟ زیرا هرگز هیچ تخمی شبیه پرنده پیشین  نمی شود و  نیست‘ هیچ

درختی نمی خواهد و نمی تواند شبیه هسته ی اولیه ی خود شود.

مهربانم‘ما برای شناخت خود‘باید قویترین نیروی تخیل جهان را به دست اوریم.

کسی قادر است بیش ازدیگران خود را به یاد بیاوردو تخیل کند‘می توند خود و دیگران و جهان را بشناسد.

امتحان کن.

از تخیل رفتن های من اغاز کن‘از تخیل سفر پرنده ها و بازگشتشان .

ببین اسمان ها و زمین هرگز عبور پرندگان را فراموش نمی کند و پرنده ها هرگز

ابی ترین جاده های اسمان را از یاد نمی برند. چرا که فقط تخیل جاده های اسمان و برکه های دور است که

هرسال ان ها را در کوچی زیبا به زندگی دوباره می رساند.

مهربان!!! این پرنده ها نمی روند تا در جایی کز کرده بمیرند‘فقط پرندگان پیر

می توانند و می خواهند پرواز مرگ را تجربه کنند و بروند تا در جایی دور از چشم دیگران بمیرند. اما انها

پرواز می کنند‘سفر می کنند تا عشق را از سرزمینی به سرزمین دیگر ببرند. مثل باد که گرده های عشق را

در بهار‘ به سرزمین راز امیز باروری گیاهان می برند.یعنی عشق را به عشق می رساند.

خیال نکن این همه اتفاق از سر هیچ است‘نه‘همه چیز زاییده تخیل شگرف و قانون ازلی عالم است.

بیا و امتحان کن!یک روز همه وجودت را از دری بگذران که من هر روز از ان عبور می کنم و گم می شوم.

ان وقت مرا خواهی دید که در شبانه و صبحگاه کوچه می روم‘می روم و می بینی که چطور می ایم‘می ایم...

(منتخب از کتاب"ما عشق را از بهشت به زمین اورده ایم" نوشته ی هیوا مسیح)

مهربانم!بگذار بپرسم‘می دانی چرا نمی خواهیم انچه به دست اورده ایم‘از دست بدهیم؟

زیرا فکر می کنیم دستهایمان خالی خواهد شد. زیر پایمان خالی خواهد شد و میرسیم به اینجا که: راهی که به

فردا ختم می شود پیدا نیست و دلیل اندوه ما همین تاریکی مسیری است که می رویم.عزیز! مسئله این نیست که

لحظات ما چگونه گذشته است‘مسئله این است که ما خود لحظاتیم و هر روز غشای گذشته را ضخیم تر می کنیم

و شاید فراموش کرده ایم که تنها راه نجات عشق این است که در درون این لحظات‘روبروی هم بنشینیم و

حرف بزنیم.

عزیز با لحظه هایت مهربان و وفادار باش‘ می گذرد‘می گذرد‘می گذرد.

(منتخب از کتاب"ما عشق را از بهشت به زمین اورده ایم " نوشته ی هیوا مسیح)

می خوام همه چیز را به دست فراموشی سپارم... می خوام دیگر نخوانم...ننویسم...ولی وسوسه ی نوشتن ان

قدر در قلب کوچکم رخنه کرده که توان زیستن را از من گرفته است. به راستی نوشتن جز حیلت بخشیدن به

خاطره ها چه قدرتی دارد؟؟؟نمی دانم چرا؟ نمی دانم چرا هنگامی که دست به قلم می شوم تا بنویسم سبک می

شوم حتی سبک تر از لحظه های گریه....

حالا که قلم را در دست راستم گرفتم می خواهم از شبی بگویم که تنها تر از همیشه بودم... شبی که باران نمی

امد ...شبی که مملو لز ذلتنگی و سرگردانی بودم . از شبی که او رفت.....

وقت رفتنش زمان متوقف شده بود ادما ان قدر کوچک شده بودند که چشمان من یارای دیدن ان ها را نداشتند.

هیچ صدایی را نمی شنیدم. ان دنیایی که مملو از قهقه های رنگی و  درخت هاو گاهای عاشق بود تبدیل شده بود

به یک بیابان خالی....

اری!!! او داشت می رفت و بدون ان که بداند درون این قلب خاموش چه رازی نهفته است. افسوس.... ای کاش

غوغای دورنم را می شنید ولی نه مرا دید و نه صدایم را شنید.

او با رفتنش از من و اسمم و احساس من عبور کرد. رفتنش را باور نداشتم ولی می دانستم لحظه لحظه ی

زندگیم در حال گذشتن است و من نمی توانم در برابر ان ها بایستم و تنها می توانم که با صبرم ان لحظه های

سخت را شکست دهم.

با رفتنش همه چیز را برد به جز انتظار برگشتنش را.....

مدت زیادی از رفتنش می گذرد ولی من هنوزپشت پنجره روی یک صندلی چوبی می نشینم در حالی که چشمان

منتظر من در جستجوی سایه ای هستند از جنس نور... و من منتظر دستهایی هستم که صاحب باران اند و قرار

است مرا به دنیایی پر از شعر ببرند ...دنیایی که دران شاعر ها از تنهایی نمی گویند و ....

شاید همه ی اینها رویایی از جنس ابرهای  پاییزی باشند ولی من به ارزوی تو این شب های سرد را می گذرانم

و تا هنگامی که یاریگری باشد منتظرت می مانم .........

ان روز که در غروب دلتنگی ام سفر کردی من کاسه از چشمم را بدرقه ی راهت کردم

ان روز که ساک سفر را بستی من گلی سرخ در جیب کوچکت گذاشتم تا اگر محبت به

یادت افتاد به رسم طبیعت برگردی و بدانی که محبت سرایی ندارد....

ای مسافر سرزمین عشق!!! اینک در اغوش رود خستگی تن را می شویم و بر صخره

سنگ های سالخورده می نشینم ... شاید سوار بر شانه های خیس امواج بیایی...        

پرسه ای خواهم زد تا صبا از بیستون نگاهم فریاد فرهاد گونه ی غربت را به گوش

خیالهای شیرین گذشته برساند.......

من اگه می دونستم به واسطه ی سرقت محبت ورا در دادگاه چشمانت محکوم می کنی و مرا به

جرم مهربانی و صداقت به پشت میله های زندان تنهایی خواهی انداخت

زمان‘ در بستر شب‘ خواب و بیداراست. سیاهی تار می بندد.

و من انجا ‘چشم در راه توام‘ ناگاه تو را از دور می بینم که می ایی...

تو را می بینم که می خزی‘ تو را از دور می بینم که می خندی و می ایی...

نگاهم باز حیران تو خواهد ماند. سراپا چشم خواهم شد. تو را در بازوان خویش خواهم دید.

سرشت اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد . تنم از شراب شعر چشمان تو خواهم

سوخت .

برایت شعر خواهم خواند...برایم شعر خواهی خواند. تبسم های شیرین تو را با بوسه خواهم چید

وگر بختم کند یاری در اغوش تو......

هوا ارام‘شب خاموش‘ راه اسمانها باز‘ زمان در بستر شب خواب و بیدار است...

خواستم زندگی کنم راهم را بستند...

خواستم به راستی سخن بگویم گفتند ساده است...

خواستم به ستایش روی اورم گفتند خرفاتی است...

خواستم بخندم گفتند دیوانه است...

خواستم بگریم گفتند بچه گانه است ...

خواستم سکوت کنم گفتند عاشق است...

خواستم عاشق باشم گفتند گناه است...

خواستم جدی باشم گفتند مغرور است...

خواستم حرف بزنم گفتند پر حرف است...

خواستم شوخی کنم گفتند سنگین باش...

چگونه برای مرگ شقایق ها اشک می ریزی؟؟؟ وقتی که پروانه ها جمعه پیش مردند...

در خاطرم تو می ایی ... تو میایی و دلتنگی های پنجره و تمام اسمان و ستاره هایش و عشق خاک خورده ی

عجب صبری خدا دارد  اگر من جای او بودم که می دیدم یکی عریان و لرزان ‘دیگری پوشیده از صد جامه ی رنگین...